“Deze moet het worden”, zei hij stellig terwijl hij wees naar de kaart met de golven die op de opengeslagen bladzijde van mijn kaartenboek voor hem lag.
“Maar opa, oma hield zo van haar tuin en de bloemetjes” probeerde zijn kleindochter nog voorzichtig. Wijzend naar de kaart met de roze orchidee die zij voor haar oma in gedachten had.
“Nee hoor, het wordt de zee, daar hou ik van”, zei hij. “Ik ben altijd loods geweest, was altijd op het water, die golven, die worden het”.
Vader was onvermurwbaar. De keus was gemaakt. Er werd niets meer van hem verwacht. Hij trok zich terug in de nevel die zijn gedachten al langere tijd in bezit hadden genomen. Zijn glazige blik raakte me. Net als de tranen van zijn zoon die de knoop doorhakte en schouderophalend zei: “dan worden het de golven”.
De spanning was om te snijden. Toen opperde ik dat het misschien een idee zou zijn om de roze orchidee dan bij de rouwadvertentie in de krant te plaatsen.
Ze hoefden er niet over na te denken. De advertentie kwam in de zaterdagkrant mét de roze orchidee.
Op de dag van de uitvaart stond er een ware bloemenzee om de kist van mevrouw. Op haar kist lag slechts een enkele roze orchidee. Van haar man. “Voor haar meegebracht” zei hij tegen mij “omdat ze daar zo van hield”.