Het is een gure, koude avond. De wind komt uit het noordoosten en snijdt dwars door mijn jas. Ik trek mijn kraag wat omhoog en loop het tuinpad op. Als ik aanbel schalt Jingle Bells door de hal binnen en even later wordt opgedaan door een vrouw van middelbare leeftijd. Haar ogen rood omrand van het huilen. Ik loop achter haar aan de woning in. “Let maar niet op de troep” zegt ze, “hij had net alles van de zolder gehaald”. Ik kijk naar de dozen in de kamer, het zijn de kerstspullen. Ze begint te huilen “we zouden vanavond de boom optuigen”. Ik kijk naar de kunstkerstboom, de lichtjes er in een kluwen naast. Ik stelde mij voor hoe de deur van de woonkamer open zou zwaaien, hoe hij haar een knuffel zou geven en vol goede moed zou beginnen aan de klus. Het liep zo anders.
De deur van de woonkamer zou nooit meer open zwaaien. In de gang werd hij onwel. De hulpdiensten werden gebeld en onderweg naar het ziekenhuis overleed hij in de ambulance. “Ik wil dat hij naar huis komt” zei ze toen we aan tafel zaten. We dronken koffie uit mokjes met kerstbomen en wintertafereeltjes. “Dat hij deze dagen hier is, bij mij.”
Toen hij de volgende dag thuisgebracht werd voor de opbaring stond ik naast haar. Ik hield haar vast, voelde de huivering in haar lijf toen haar lief in zijn kist de kamer in werd gereden. Alsof de noordoostenwind van de avond ervoor door de kamer trok. Ze ontspande zich en er werd plaats gemaakt tussen de onaangeroerde kerstspullen. Daar stond hij, naast de boom die ze samen zouden versieren. “Daar begin ik straks aan” zei ze, “doen we het toch een beetje samen”. Op de achtergrond klonk de kerstmuziek zachtjes door de kamer.
Als ik naar buiten stap schijnt de zon in mijn gezicht. Ik loop het tuinpad af en zie haar door het raam in de kamer. Ze heeft de lichtjes in haar handen en lacht naar me door haar tranen heen. Morgen zal ik haar bellen om te vragen hoe het met haar gaat. Nu laat ik haar. Dit is hun moment samen. Ik glimlach en neurie een kerstliedje.