Een enkele keer verzorgen wij de uitvaart van een echtpaar.
71 jaar waren zij samen geweest. 71 jaar. In de aula stonden de twee kisten. De bloemen en de kaarsen er om heen en op het scherm een foto van hen samen.
We namen afscheid van vader en moeder, opa en oma, opa-opa en oma-oma voor de gezinsleden, Kees en Riet voor de familie, vrienden en buurtjes en meneer en mevrouw Den Oude voor de aanwezige mensen van de zorg.
Voor elkaar waren zij man en vrouw. In liefde verbonden? Van dat soort romantiek was geen sprake vertelden de kinderen mij. Hij was een man van weinig woorden en als hij eens iets zei wist zij er met haar opmerkingen wel voor te zorgen dat hij snel zijn mond weer hield.
En toch; 71 jaar samen. Met elkaar een weg gevonden, door het leven en de liefde heen balancerend. Elkaar in evenwicht houdend. Aantrekken en afstoten. Maar met elkaar vergroeid, in elkaar geworteld. Ook dat is liefde. Toen de oudste dochter haar vader ging vertellen dat moeder overleden was in de instelling waar zij verbleef fluisterde hij zachtjes dat hij graag bij de uitvaart zou zijn maar dat dit natuurlijk niet zou kunnen gezien zijn eigen broze gestel. Diezelfde nacht overleed hij.
Haar uitvaart werd hun uitvaart. Hij was erbij. En het was goed zo.