Hij wilde niet huilen, niet hier, niet nu

Hij hield de deur van het afscheidshuis open voor oma, mama en zijn broertje. Uit die ene handeling sprak zoveel zorgzaamheid. Alertheid ook. Dit jochie met zijn hip geschoren kapsel. Een jaar of tien zal hij geweest zijn. Zijn grote donkere ogen registreerden exact wat er om hem heen gebeurde. Ik stelde mij voor hoe hij op andere zaterdagochtenden met zijn vriendjes op het voetbalveld stond. Hoe hij zijn teamgenootjes zou instrueren over waar de bal te spelen. Een klein baasje met natuurlijk overwicht. Terwijl oma haar jas uitdeed, liep hij naar binnen om een stoel onder de tafel vandaan te schuiven. “Hier oma, gaat u maar zitten.” Terwijl zijn moeder bij oma aanschoof, pakte hij de hand van zijn broertje die in de garderobe was blijven staan. “Kom mee, we gaan zo naar opa kijken. Je weet toch dat opa is doodgegaan? Hier bewaren ze hem. Tot woensdag, dan wordt hij verbrand. Daar voelt opa niks meer van hoor.” Zijn broertje keek hem aan, knikte even en liep met hem mee. Ook voor hem schoof hij een stoel naar achter en behoedzaam tilde hij de kleine man op de stoel. “Even blijven zitten nu.” Zelf ging hij tussen oma en moeder in staan. Zijn armen om oma heen. Even zijn hoofd op haar schouder, een kus op haar wang. Toen ik de deur naar de opbaarkamer opendeed en hen uitnodigde naar binnen te komen, liep hij naar zijn broertje. Oma en mama voorop. Hij met zijn broertje op de arm er achteraan. Op de drempel bleef hij even staan. Hij keek zijn moeder aan, die knikte dat het goed was. Rustig liep hij om opa’s kist heen om zich aan te sluiten bij mama en oma. Mama nam de kleine man op haar ene arm en sloeg haar andere arm om hem heen. Zijn handen om de rand van de kist, witte knokkels. Hij keek naar opa, zocht met zijn lijfje steun bij mama, die hem nog iets steviger beetpakte. Stille tranen over zijn wangen. Met zijn duim en wijsvinger duwde hij in zijn ooghoeken. Hij wilde niet huilen, niet hier, niet nu. Ik verliet de opbaarkamer en vroeg mij af wanneer hij dat wel zou doen. Wanneer hij zijn tranen de vrije loop zou laten.